dead-butcher jako Paweł Bielecki. Paweł Bielecki jako dead-butcher

Chuck Palahniuk - "Potępieni"

2011-11-13T09:38:00.001+01:00

„Nasz życie na ziemi przypomina Piekło, ponieważ oczekujemy, że będzie nam tam jak w Niebie. Ziemia to ziemia. Piekło to Piekło. Więc daruj sobie skamlenie i biadolenie”.

Bohaterką książki jest 13 letnia Madison Spencer. Córka upośledzonych społecznie rodziców. Ekshipisowskich, eksrastafariańskich, ekspunkowskich celebrytów, którzy uwielbiają narkotyki i orgie, a ulubionym zajęciem matki jest siedzenie przy laptopie i używanie kombinacji klawiszy, by przesuwać firanki czy zamykać drzwi w rozsianych po całym świecie domach.

Dziewczynka umiera z powodu przedawkowania marihuany – przynajmniej tak myśli. Przez czyn ten trafia do piekła, budząc się na kamiennej posadzce w ponurej celi z żelaznych prętów. Cały czas słyszy krzyki, w końcu w piekle ciągle ktoś krzyczy. Naokoło inni "potępieni" pozamykani tak jak ona. Gdzie indziej olbrzymi demon rozszarpuje czyjeś ciało, które potem się zrasta, by kolejny raz przejść przez te same męki. Analizując swoje ziemskie życie i poszukując szatana Madison przemierza piekło wraz czwórką swoich nowych znajomych: punkiem Archerem, futbolistą Pettersonem, słodką cizią Bebette i mózgowcem Leonardem, których poznała siedząc w celi.

Madison Spencer to jedna z ciekawszych postaci stworzonych przez Palahniuka. Młoda 13 latka o specyficznym humorze prezentuje całkiem inteligentne podejście do życia, używając często wyszukanych słów – czasami w zabawny sposób zastanawia się czy używa dobrego słowa do określenia czynu lub rzeczy, jak sama mówi o sobie: „Może i jestem pulchna, płaska jak deska, krótkowzroczna i nieżywa, ale nie jestem debilką”.

Piekło Palahniuka jest stworzone z rozmachem i wyobraźnią. Jest obrzydliwe, wstrętne, ale da się tam żyć - czasem jest wręcz ciekawie i po prostu…fajnie. Na okrągło wyświetlany przez diabły film „Angielski pacjent” przyprawia o mdłości, walutę stanowią trudno dostępne słodycze, a martwi komunikują się z żywymi pracując jako telemarketerzy lub w branży internetowego porno. Mamy tu takie miejsca jak: Wielki Płaskowyż Tłuczonego Szkła, Pustynia Łupieżu, Wielki Ocean Zmarnowanej Spermy, Morze Insektów czy Bagnisko Niedoskrobanych Płodów. Topografia piekła jest podobna do tej ziemskiej, jednak znacząco różni się fakturą, która jak na dom Szatana przystało jest przerażająca.

"Potępieni" Chucka Palahniuka to przede wszystkim naprawdę przemyślana egzystencjalna opowieść drogi. Balansując na granicy kiczu autor poprzez ironię i aluzję podejmuje temat odkupienia na swój własny sposób. Palahniuk w znanej dla siebie manierze igra z konwencjami, miesza gatunki, by w jak najlepszy sposób uwypuklić najbardziej godne pożałowania ludzkie cechy. Każdy rozdział "Potępionych" zaczyna się od słów Madison "Jesteś tam, Szatanie? To ja, Madison". Wstęp ten jest satyryczny w stosunku do książki Jody Blume o tytule "Jesteś tam, Boże? To ja, Margaret" z 1970 roku, co stanowi małą ciekawostkę.

Patrząc na dorobek pisarza, nie jest to jego najlepsza książka, co nie oznacza, że jest ona kiepska. „Potępionych” cechuje wnikliwa analiza społeczeństwa, która miażdży ułomność bogatych ludzi i ich nastawienie do życia, seksualną emancypację czy kolejne adopcje biednych dzieci ze wszystkich zakątków świata. Jednak na 284 stronach, jest tego zdecydowanie za mało - w końcu autor przyzwyczaił nas do cynizmu i wyśmiewania rzeczy zarówno ze sfery sacrum jak i profanum – w jego nowej książce jest tego za mało i czuć pewien niedosyt.

Wydawnictwo: Niebieska Studnia
Autor: Chuck Palahniuk
Tytuł: "Potępieni"
Tytuł oryginału: "Damned"
Przełożyła: Elżbieta Gałązka-Salamon
Rok wydania: 2011
ISBN: 978-83-60979-21-1

Chciałbym jeszcze pogratulować wydawnictwu Niebieska Studnia, tego, że premiera książki odbyła się równocześnie z premierą światową. BRAWO!

W sklepach Stradivarius i Quazi nieprzyjemnie pachnie, ba! Śmierdzi!

2011-11-10T23:53:00.001+01:00

Przechadzając się po dużych centrach handlowych, często nazywanych też przez margines intelektualny „galerią” (GALERIA TO MOŻE BYĆ SZTUKI, TAK, SZTUKI!) wodzą mnie za nos różne zapachy. W tym konkretnym wpisie nie będę miał jednak na myśli zapachu chińskiego jedzenia, gofrów, czy zapachowych bomb w sklepach z perfumami. Chciałbym się skupić na okropnym odorze atakującym nas ze sklepów Stradivarius (Inditex) i Quazi. Stosowana perswazja marketingowa w tym przypadku zamiast przyciągać odstrasza.

Pachnący wizerunek tych marek, czyli Aromamarketing jest odstraszający, nie tylko według mnie, ale także według wielu innych osób. Aromamarketing ma za zadanie stworzyć taką atmosferę, która będzie sprzyjała aktywności konsumentów (będziemy kupować więcej). Pytam się więc, jak w tych sklepach ma być przyjemnie skoro tam śmierdzi, wali, cuchnie, capi, brzydko pachnie, woni nieprzyjemnie, NO JEBIE PO PROSTU. „Rozpoznawalny” smród tych marek nie może skłonić klientów by więcej wydali….no chyba, że w aptece, kupując jakiś środek na ból głowy. Wiele badań pokazuje, że zapach może odgrywać większą rolę niż wzrok. Nie jest tak w tym przypadku.

Zastanawia mnie też kim są sprzedawcy Stradivariusa i Quazi. Czy są to w małym stopniu upośledzone osoby, które straciły w różnych okolicznościach zmysł węchu? A może dobrze im płacą, dlatego pozwalają one katować swoje receptory zapachowe w imię zapłaconego czynszu? Ciężko jednoznacznie stwierdzić.

Czym więc jest ten zapach? Niestety nie chciano udzielić mi odpowiedzi na te pytania w sklepie. Tajemnica? Być może woń ta jest czymś w rodzaju feromonu. Może nawet zawarty jest tam kał pandy, ślina kotika i pot białego tygrysa? ZGROZO! Tego jak pisałem nie udało mi się rozwikłać, akt nie mogę zamknąć. Może ktoś z was wie z jakich składników powstaje ten zwalający z nóg odór.

A może aromat tych sklepów eksponuje cechy tych produktów, czyli „szmatkowatość”, niską jakość etc. ? Zapach w końcu pozwala stworzyć indywidualną kreację marki, a odpowiednie dobranie zapachu, jego intensywność wpływa na postrzeganie firmy na rynku przez klientów i przez konkurencję. Stradivarius i Quazi jawią mi się w myślach jak stara, nieświeża, prze-perfumowana kurtyzana z XIX wieku. Branding sensoryczny definiuje markę, która uruchamia wszystkie zmysły odbiorców, przez co nabiera ona [marka] namacalnych kształtów – w przypadku omawianym są to – obraz, dźwięk, zapach. "Stradiego" i "quaziego" sensoryczny branding definitywnie kuleje i śmierdzi.

Microsoft Touch Mouse to więcej niż mysz , to kompan / recenzja

2011-11-09T20:59:00.000+01:00

Touch Mouse to pierwsza mysz Microsoftu w pełni obsługująca gesty. Dodatkowo pozwala ona na nowo odkryć właściwości systemu Windows 7. Produkt ten niewątpliwie zasługuje na uwagę, bo poza eleganckim designem i obsługą gestów jest też bardzo wygodnym narzędziem pracy.

DESIGN i ERGONOMIA

Microsoft Touch Mouse to z pewnością mysz, która wzbudza zainteresowanie. Delikatnie zaokrąglone linie oraz smukła sylwetka tworzą produkt naprawdę elegancki. Góra urządzenia zbudowana jest z matowego czarnego plastiku, a przód pokryty jest złotymi gwiazdkami i kropkami - jest to część myszki odpowiadająca za dotyk. Mysz zasilana jest dwoma bateriami AA (są dołączone w zestawie), a sygnał przenoszony jest za pomocą małego Nano odbiornika, który pracuje w częstotliwości 2,4 GHz.

Dolna obudowa zbudowana jest z białego plastiku. W tej część możemy znaleźć włącznik/wyłącznik myszki, szufladkę na Nano odbiornik oraz sensor BlueTrack, który umożliwia pracę na niemal każdej powierzchni.

Ergonomia myszki stoi na naprawdę wysokim poziomie. W czasie różnych testów urządzeń wskazujących zawsze miałem problem z adaptacją do danego produktu. Z Touch Mouse taki problem praktycznie nie występuje. Również nauka gestów jest prosta i przede wszystkim intuicyjna. Cała konstrukcja jest naprawdę przemyślana, co przekłada się na efektywność użytkowania.

Urządzenia z powodzeniem mogą używać zarówno prawo jak i lewo ręczni. Komfort i ergonomia nowego produktu Microsoftu jest wzorowa - to bez wątpienia jedna z najlepszych myszek w całej historii firmy z Redmond.

Pełen wachlarz możliwości uzyskamy jedynie z komputerami, na których zainstalowany jest system Windows 7 – w końcu myszka została zaprojektowana z myślą właśnie o tym systemie. Na jednym z redakcyjnych komputerów udało nam się ją uruchomić na wczesnej wersji systemu Windows 8, więc można stwierdzić, że działać będzie ona również na kolejnym nowym systemie firmy Microsoft. Na Windows XP czy Windows Vista nie będziemy mogli włączyć obsługi gestów.

INSTALACJA

Po podłączeniu myszki system automatycznie instaluje niektóre ze sterowników, by potem przenieść nas na stronę Microsoftu, z której możemy pobrać oprogramowanie o nazwie IntelliPoint - bez niego urządzenie będzie pozbawione obsługi gestów. Program nie pożera zasobów systemowych i stanowi nakładkę na panel sterowania.

MULTITOUCH

Po instalacji oprogramowania wszystkie właściwości myszy zostają uaktywnione. Wcześniej możemy także przejść przez samouczek, który pomoże nam oswoić się z używaniem gestów.

W czasie wykonywania gestów na ekranie pojawiają się małe niebieskie kółeczka. Ich ilość zależna jest od tego ile palców użyjemy w czasie wykonywania danego gestu.

Używając jednego palca możemy przesuwać obraz w pionie i poziomie, a od szybkości wykonanego ruchu zależy tempo przewijania zdjęć lub dokumentów (efekt bezwładności). Funkcja cofania i przesuwania dalej uaktywnia się po przejechaniu kciukiem po jednym z boków myszki.

Przeciągając dwoma palcami w dół minimalizujemy aktualnie używane okno, robiąc to odwrotnie maksymalizujemy. Touch Mouse wykorzystuje również funkcję "Aero Snap" w systemie Windows 7. Wystarczy przeciągnąć dwoma palcami w poprzek urządzenia by przypiąć okno do lewej lub prawej strony ekranu. Muszę przyznać, że odkąd używam Touch Mouse, częściej używam funkcji Aero Snap. Być może dlatego, że jest teraz łatwiej rozmieścić sąsiadująco okna na naszym pulpicie.

Z kolei używając trzech palców możemy, (przesuwając palcami w dół) zminimalizować wszystkie okna lub (przesuwając w górę) wyświetlić wszystkie okna na jednym ekranie.

Czytając niektóre z recenzji Touch Mouse natknąłem się na często spotykany problem z prawym przyciskiem myszki. Testerzy narzekali na to, że aby móc z niego skorzystać, należy naciskać mysz w jej skrajnych obszarach. Uważam to za błąd recenzentów. Prawy klawisz działa normalnie i bez problemu. Używając różnych myszek zazwyczaj jest tak, że na lewym klawiszu trzymamy palec wskazujący, a na prawym środkowy. Aby "bez problemu" korzystać z funkcji prawego klawisza w Touch Mouse, wystarczy minimalnie unieść palec wskazujący z lewej części myszki. Jest to całkowicie naturalna czynność. Urządzenie reaguje od razu, zbędnym jest zatem szukanie skrajnych obszarów myszki.

Touch Mouse vs Magic Mouse

Głównym konkurentem Touch Mouse jest oczywiście Magic Mouse firmy Apple. Pod względem ergonomii myszka Microsoftu jest bardziej przyjazna i wygodna w codziennej pracy. Z kolei Magic Mouse ma dodatkowe funkcje, których nie posiada Touch Mouse - zoom oraz funkcja rotacji zdjęć. Szkoda, że projektanci nie wyposażyli myszki w wyżej wymienione opcje. Urządzenie byłoby wtedy niemal idealne. Software wydaje się być łatwy do upgradu, więc może w niedalekiej przyszłości pojawią się brakujące lub może całkowicie inne dodatkowe gesty.

OPAKOWANIE

To na co trzeba także zwrócić uwagę, to pudełko w które zapakowana jest myszka. Microsoft ewidentnie się w tej kwestii postarał. Śmiało można stwierdzić, że jest to jeden z najlepiej opakowanych produktów Microsoftu. Teraz od początku już wiemy, że trzymamy w rękach elegancki produkt z najwyższej półki. Wcześniej Microsoft popełniał liczne wpadki, pakując świetne urządzenia w beznadziejne pudełka np. Bluetooth Mobile Keyboard 6000. W przypadku nowej myszki nie popełniono podobnego faux pas, co więcej nie jest to poprawa wizerunku pudełek, ale wyraźny postęp. Brawo! Do zestawu dołączony jest również kabel USB, do którego możemy podłączyć Nano odbiornik. Kabel przyda się zwłaszcza wtedy kiedy komputer jest w zamknięciu, a nam zależy na jak najlepszym sygnale.

PODSUMOWANIE

Touch Mouse jest bez wątpienia jedną z najlepszych myszek jakiej do tej pory używałem. Poza gestami, które bardzo ułatwiają pracę, sama wygoda urządzenia zasługuje na wysokie oceny - jest wręcz stworzona do długiej pracy zapewniając ciągłą funkcjonalność i komfort. Nie wiem ile czasu dziennie zaoszczędzam dzięki Touch Mouse, ale na pewno w miesiącu urwę parę minut. To najlepsza dotykowa myszka jaką możecie kupić do komputera PC. Gesty są niezwykle przydatne w codziennej pracy i pozwalają wydobyć z systemu Windows 7 jego moc, przez co praca staje się efektywniejsza. Touch Mouse ma idealne kształty, perfekcyjnie leży w ręce. Jej ciężar, mimo, że nieco większy od standardowej myszki, pozwala na lepszą i bardziej precyzyjną pracę.

Jeśli szukacie nowej myszki, która oferuje wam najnowszą technologię oraz świetną wygodę pracy to weźcie pod uwagę flagowy produkt Microsoftu, nie powinniście być zawiedzeni.

ZALETY

Łatwa instalacja

Szybki i czuły sensor gestów

Super komfortowa (bardzo wysoka ergonomia)

Design

ItelliPoint

BlueTrack

Pozwala na efektywniejszą pracę z Windows 7

Mały Nano odbiornik

Zarówno dla prawo- jak i leworęcznych

3 letnia gwarancja

WADY

Brak funkcji zoom i rotacji zdjęć za pomocą gestów

Działa tylko z Windows 7

Wysoka cena (229zł)

Chuck Palahniuk - PIGMEJ

2011-11-09T20:49:00.000+01:00

Kolejna książka jednego z czołowych krytyków współczesnego społeczeństwa bez pardonu wytykającego wszystkie śmieszności naszego życia zawitała na księgarniane półki. "Pigmej", nowa powieść Chucka Palahniuka po raz kolejny bezlitośnie obnaża otaczający nas świat, kult religijny i pościg za pieniądzem.

Bezimienny trzynastoletni agent pochodzący z nieznanego totalitarnego kraju gloryfikującego takie postaci jak: Hitler, Mussolini, Stalin czy Malcolm X zostaje wysłany pod przykrywką uczniowskiej wymiany międzynarodowej na swoją najważniejszą misję. Wraz z garstką innych agentów stara się wdrążyć w życie operację "Chaos", mającą na celu zniszczenie od środka zdegenerowanego i chorego systemu kapitalistycznego.

Agent nazwany przez swoją tymczasową rodzinę "pigmejem" to wytrenowany w bezlitosnym reżimie chłopak przygotowany do walki z największym wrogiem - Stanami Zjednoczonymi. Czytelnicy, którzy nie zrozumieją do końca tej udanej satyry czy też innych książek Palahniuka mogą zarzucić autorowi antyamerykańskość czy brak patriotyzmu. Ale to właśnie przez wytykanie błędów, strzelanie do kulejącego bytu jakim są Stany Zjednoczone Palahniuk daje wyraźnie do zrozumienia, że ten kraj potrzebuje lekarza specjalisty, który obroni Amerykę przed samą sobą. Manifest taki nie może przejść obojętnie zwłaszcza dlatego, że obnaża on również inne kraje na świecie, w tym Polskę. Jest prawdą, że niektórzy Polacy łakną jak powietrza wszystkich zachodnich show, ogłupiających programów rodem z teraźniejszego MTV, pragną amerykańskiego „bogatego” stylu życia, zabijając przy tym własną kreatywność przez małpowanie i tępe pochłanianie całej popkulturowej masy o zapachu psich odchodów. Istnieje jednak nadzieja na poprawę zwłaszcza po przeczytaniu tej (lub innej podobnej) książki - choć patrząc na mizerne statystyki, obywatel RP czyta niewiele. Sceptycznie trzeba więc podejść do intelektualnego katharsis.

Każdy kij ma dwa końce

Palahniuk nie poprzestaje tylko na krytykowaniu wszystkiego co amerykańskie. Za pomocą jednego systemu politycznego krytykuje także drugi. Kolejne rozdziały to następujące po sobie, czasem wręcz groteskowe raporty młodego agenta. Jednak pomimo zabawnych sformułowań, rzeczywistość z perspektywy Pigmeja podporządkowanego totalitarnemu systemowi jest nad wyraz poważna. Książka staje się coraz bardziej wciągająca, kiedy co jakiś czas informowani jesteśmy o przeszłości Agenta 67. O tym jak bezkrytycznie i bezwarunkowo pobierał wszelkie nauki od swoich czcigodnych edukatorów coraz bardziej nienawidząc zachodniego mocarstwa. Przez indoktrynacje i zmanipulowanie Pigmeja, autor pokazuje także jak w bardzo podobny sposób zniewoleni są sami Amerykanie, czy to przez sekty religijne, czy przez amerykańską sieć supermarketów Wal-Mart promującą obsesyjną konsumpcję. W trakcie lektury rodzi się wiele pytań. Odpowiedzi na pewno nie będę jasne i proste. Czy młodemu szpiegowi uda się ukończyć misję, do której był przygotowany, a może podda się pokusom swojego indywidualnego JA poprzez analizę swojej partyjnej przeszłości i prowadzenie własnej gry?

Czytając książki Palahniuka często przekracza się sferę sacrum i profanum, odnosząc przy tym wrażenie jak gdyby najbardziej obskurny burdel był czymś najzwyklejszym i najpiękniejszym. To, co czytamy - uwierzcie, niejednokrotnie przekracza tzw. dobry smak. Zmieszani przez gwałt twórcy niezapomnianego „Fight Club’u” albo zamkniemy książkę i nigdy do niej nie wrócimy albo zaciśniemy zęby i przebrniemy do ostatniej zapisanej strony.

Wydawnictwo: Niebieska studnia

Autor: Chuck Palahniuk

Tytuł: "PIGMEJ"

Tytuł oryginalny: "Pygmy"

Tłumaczenie: Krzysztof Skonieczny

Rok wydania Warszawa 2011

ISBN: 978-83-60979-20-4

Klawiatura Microsoft Arc - estetyka na wysokim poziomie

2011-11-09T20:46:00.000+01:00

Klawiatura Arc to idealne rozwiązanie dla wszystkich tych, którzy pragną małego, ale za to stylowego i designerskiego urządzenia. Wygodna zarówno w użytku domowym jak i mobilnym klawiatura, może stać się naprawdę najlepszym przyjacielem nowoczesnego człowieka.

Projektanci z działu Microsoft Hardware przy projektowaniu klawiatury inspirowali się nowoczesnym wzornictwem domowych akcesoriów, tak, aby klawiatura doskonale pasowała do designerskich mebli i dodatków. I trzeba przyznać, że niezwykle cienka i dopracowana konstrukcja jest bardzo estetyczna. Podobnie jak myszka Arc Touch, te dwa produkty powstały według tej samej idei: „jak najwięcej funkcjonalności, na jak najmniejszej przestrzeni" - i to się Microsoftowi udało.

Klawiatura komunikuje się z komputerem za pomocą miniaturowego nano odbiornika pracującego w częstotliwości 2,4 GHz, który jest podłączony do gniazda USB. Co ważne w czasie transportu urządzenia, nadajnik możemy przypiąć w specjalnej magnetycznej kieszonce na spodzie klawiatury. Arc pobiera energię z dwóch baterii AAA, a dzięki możliwości jej wyłączania możemy znacząco wydłużyć ich żywotność. Do zestawu nie ma dołączonej żadnej płyty ze sterownikami. Po podpięciu transmitera do portu USB klawiatura po prostu działa od razu, więc zbędnym okazało się dołączanie sterowników do zestawu. Arc bez problemu współpracuje z systemami operacyjnymi Microsoft Windows 7, Windows Vista, Windows XP oraz Mac OS X v.10.4–10.6x.

Właściwie nigdy nie byłem przekonany do tej pozycji Microsoftu ze względu na małe rozmiary. Po około 3 tygodniach testów jestem jednak bardzo pozytywnie zaskoczony. To co najbardziej mi zaimponowało to stylowe, eleganckie wykonanie, które jest naprawdę solidne oraz mała waga urządzenia. Dzięki rozmyślnemu designowi klawiatura staje się aż nieprzyzwoicie wygodna i poręczna, a niewielkie rozmiary i minimalna waga powodowały, że często brałem ją ze sobą do łóżka czy do wygodnego fotela korzystając w pełni z bezprzewodowej technologii.

Po przesiadce ze standardowej, pełnowymiarowej klawiatury, nie mogłem też przyzwyczaić się do dość długiej spacji przez co wciskałem ją zamiast prawego klawisza alt. Po około 5 dniach „nauczyłem się” nowego urządzenia i problem znikł.

Funkcjonalną nowość jaka się tu pojawia, stanowi jeden przycisk zastępujący dotychczasowe cztery klawisze kierunkowe. Jest on wygodny w użyciu i jedynie fani gier będą mieli tu mały kłopot – jednak w sprawie wyboru urządzenia powinni oni raczej wybrać profesjonalne klawiatury do grania, Arc nie został przecież zaprojektowany dla graczy. Aby ograniczyć rozmiary, skrócone zostały także klawisze funkcyjne, przez co klawisze od F7 do F12 działają tylko w kombinacji z klawiszem funkcyjnym "Fn". W górnej części urządzenia znajdziemy także przyciski "home", "end", "pgup", "pgdn", a także, niezwykle przydatne klawisze sterujące głośnością. Szkoda, że projektanci nie umieścili przycisków do kontrolowania domowych mediów. Przydałyby się takie klawisze jak choćby "play", czy "stop".

Microsoft Arc można porównać do super cienkiej, aluminiowej klawiatury do komputerów Mac. Konstrukcja może nie jest aluminiowa jak w przypadku produktu Apple, ale używanie produktu Microsoft jest znacznie przyjemniejsze, poza tym Arc wygląda lepiej (kwestię wyglądu pozostawiam jednak otwartą) i mimo błyszczącej czarnej powierzchni nie zostawiamy na niej aż tak dużo odcisków palców - czego obawiałem się na początku.

Jak wskazuje nazwa (z ang. "arc" oznacza "łuk”) urządzenie nie leży płasko na powierzchni, ale jest lekko wygięte, każde kolejne klawisze patrząc od dołu są ułożone wyżej. Umożliwia nam to naprawdę wygodne i komfortowe pisanie. Nie występują także problemy z zaatakowaniem któregokolwiek z klawiszy, a mały skok i ciche "kliki" tylko uprzyjemniają pracę.

Od paru lat Microsoft konsekwentnie rozwija grupę stylowych, designerskich urządzeń jak choćby myszki Touch Mouse i Arc Touch. Obrany kierunek jest dobry ponieważ produkty te wywiązują się w pełni ze swoich obowiązków, oferując użytkownikowi efektywniejszą i estetyczną pracę. Firmie z Redmond ciężko jest wyjść z pewnych stereotypów głoszących, że "Microsoft je BE!" itp. Takie postrzeganie firmy trzeba zarezerwować dla osób, które zasnęły parę lat temu i są trochę zacofane z wiadomościami o widocznym rozwoju giganta. Microsoft w ciągu ostatnich lat pokazał, że goni, a w pewnych kwestiach już dogonił i wyprzedził konkurencję. Jednym z tych przykładów jest niewątpliwie klawiatura Arc.

PLUSY

- niewielkie, kompaktowe wymiary

- mała waga

- design

- krótki skok klawiszy

- bardzo dobre wyprofilowanie

- mały nano odbiornik i możliwość przyczepienia go do klawiatury w czasie transportu

- wskaźnik zużycia baterii

- włącznik/wyłącznik

- kompatybilność

MINUSY

- przydałyby się klawisze funkcyjne sterujące multimediami

- brak stylowego pokrowca

Microsoft Wireless Mobile Mouse 6000 - twój mobilny kompan

2011-11-09T20:38:00.001+01:00

Microsoft Wireless Mobile Mouse 6000 to kompaktowa mysz z niewielkim Nano odbiornikiem oparta na innowacyjnej technologii BlueTrack.

KONSTRUKCJA I DESIGN

Konstrukcja myszy i sam jej design stoją na bardzo wysokim poziomie. Dzięki bocznym kauczukowym okładzinom myszka dobrze przylega do dłoni przez co nie mamy uczucia, że mysz zaraz wyskoczy nam z rąk – szczególnie kiedy mamy wilgotną rękę. Dodatkowo mysz jest bardzo lekka i szybko reaguje na wszelkie komendy. Mobile Mouse 6000 posiada 5 przycisków: dwa przyciski główne (lewy i prawy), dwa przyciski po bokach oraz przycisk w kółku przewijania, które działa w czterech kierunkach (góra, dół, lewo, prawo).

Jak przy większości mobilnych rozwiązań producenci różnych marek starają się ograniczyć wymiary każdej możliwej części i tak też jest w przypadku myszki Microsoftu. Poza niewielkich rozmiarów gryzoniem (szerokość 60,8mm, długość 97,4mm) otrzymujemy także „Nano” odbiornik, który jest niewiele większy od samej wtyczki USB. Po podłączeniu do gniazda USB, końcówka wystaje na około 0,6 cm co sprawia, że jest prawie niezauważalna. Dzięki małym rozmiarom odbiornika, nie grozi nam także jego przypadkowe uszkodzenie.

Ergonomia tego rozwiązania jest wielce zadowalająca. Możemy bez problemu pozostawić odbiornik podłączony cały czas w naszym laptopie. Nie musimy go za każdym razem odłączać, gdy kończymy pracę. Kiedy jednak chcemy to zrobić - od spodu myszy znajduje się specjalny schowek przypominający sprężynową szufladkę, do której możemy włożyć odbiornik i bezpiecznie go przetransportować. Żeby wyciągnąć urządzenie należy wcisnąć specjalny przycisk, który uaktywni sprężynkę w szufladce i dopiero wtedy będziemy mogli bezpiecznie usunąć go ze schowka.

W zestawie dołączona jest jedna bateria AA. Mysz powinna pracować na niej około 10 miesięcy, co trzeba przyznać jest imponującym wynikiem. Bezprzewodowa technologia 2,4Ghz ma jak podaje producent zasięg 9 metrów – w praktyce gryzoń gubił zasięg na około 8 metrze. Wygląda też na to, że mysz jest całkiem nieźle przygotowana do rygorów podróżowania. Po parokrotnym zrzuceniu myszki na dywan z wysokości od 1 do 2 metrów urządzenie zawsze chodziło sprawnie i działa tak do tej pory. Żadnych odrywających się klawiszy, wygięć czy pęknięć. Obudowa wyglądająca na delikatną w rzeczywistości wydaje się być bardzo silna, albo nasza myszka ma jakiś „defekt” w postaci tytanowej obudowy.

Trzeba pamiętać, że Mobile Mouse 6000 to produkt stworzony z myślą o osobach, które prowadzą aktywny tryb życia i często się przemieszczają. Piszę o tym ponieważ, kiedy jesteśmy przyzwyczajeni do standardowych myszek używanych przy komputerach PC może nam się na początku wydawać, że mysz jest po prostu za mała.

OPROGRAMOWANIE

W opakowaniu dołączona jest płyta CD ze sterownikami. Nie potrzebujemy ich instalować, by używać myszki. Tracimy jednak wtedy dostęp do wielu przydatnych i ciekawych funkcji. Dzięki aplikacji o nazwie Intellipoint możemy na przykład przypisać funkcje wszystkim klawiszom – tak, tak nawet tym dwóm głównym. Co więcej mysz, a także udostępnione narzędzie służące do ustawień jest kompatybilne nie tylko z systemem Windows, ale również Mac, co czyni gryzonia bardziej uniwersalnym.

BLUE TRACK

Jedną z najważniejszych (jeśli nie najważniejszą) funkcją Mobile Mouse 6000 jest technologia BlueTrack, która umożliwia prace na niemal każdej powierzchni poza szkłem czy lustrem. W czasie testowania chodziłem po domu i podwórku przykładając mysz prawie wszędzie. Urządzenie pozytywnie przeszło testy na takich powierzchniach jak:

• Papier i książki

• Różne typy drewna (blaty, płyta wiórowa, sklejka)

• Ubrania (bawełna, wełna etc)

• Chodnik na zewnątrz domu

• Dywan

• Tapicerka w samochodzie

• Wyroby skórzane i skórzano podobne

• Pokrywa bagażnika samochodu sąsiada

• Pościel

• Asfalt

• Blat z marmuru

• Kafelki w łazience

• Moja własna skóra

• Obudowa telewizora

• Plastik

Nawet pół-refleksyjne powierzchnie takie jak lakier samochodowy czy powierzchnia niektórych lamp i mojej gitary nie były przeszkodą dla myszki. Po pracy z urządzeniem wyposażonym w technologię BlueTrack muszę stwierdzić, że myszka na pewno będzie działać na każdej powierzchni, którą będę miał do dyspozycji korzystając z laptopa – może być to nawet moje ciało jeśli zajdzie taka potrzeba.

PODSUMOWANIE

Jeśli szukamy dobrego urządzenia wskazującego to Microsoft Wireless Mobile Mouse 6000 jest jednym z lepszych produktów dostępnych na rynku. W teście i w standardowym użytkowaniu mysz nigdy mnie nie zawiodła. Praca z nią stała się na tyle wygodna, że poprzednia myszka została zwolniona ze swojej służby. Mobile Mouse 6000 jest lekka, czuła, a ciche kółko i dodatkowe przyciski tylko uprzyjemniają pracę. BlueTrack daje przewagę myszy z logo Microsoftu nad rywalami, choć tak naprawdę nie korzystałem w pełni z tej technologii . Jednak świadomość tego, że mogę pracować na wielu powierzchniach daje poczucie komfortu, że mysz po prostu mnie nie zawiedzie w chwili kiedy będę jej naprawdę potrzebował. Szkoda tylko, że projektanci nie pomyśleli o dołączeniu przycisku, który włączałby skok w kółku.

Plusy:

- Zarówno dla lewo jak i praworęcznych

- Ergonomiczna obudowa

- Możliwość personalizacji wszystkich przycisków myszki do własnych potrzeb

- Technologia BlueTrack

- 10 miesięczna żywotność baterii (choć to do końca nie zostało sprawdzone, wierzymy - jednak przybliżonym danym podawanym przez producenta)

- Wyłącznik

- Niewielkich rozmiarów Nano odbiornik

- Wygodny schowek na odbiornik

- Kółko przewijania „Tilt Wheel”

Minusy:

- Brak przycisku, który włączałby skok w kółku

- Może być z początku niewygodna dla osób z dużą dłonią

- Nie nadaje się do grania

The Streets - "Computers And Blues"

2011-11-09T20:22:00.000+01:00

Po wydaniu pięciu albumów The Streets, Mike Skinner zamyka pewien etap swojego życia. Computers and blues to pożegnanie The Streets z fanami.

Skinner wyszedł z założenia, że dobry, chwytliwy refren to połowa sukcesu - zamysł został w 100% spełniony. Perełki takie jak "Outside Inside", "Going Through Hell", "Blip on a Screen", "Without Thinking", "We can never be friends", "Omg", czy "Lock the locks" pokazują prawdziwy potencjał tej płyty. Nie powinno nas dziwić, że wymieniłem tutaj sporo utworów, one naprawdę zasługują na dogłębniejsze przesłuchanie. Są złożone w Skinner'owskim stylu, szybko wpadają w ucho, a wspomniane refreny nie pozwalają o nich zapomnieć. Widać tutaj wyraźnie producencki geniusz Skinnera - majstersztyk!

Ostatnie dzieło The Streets to podsumowanie wszystkich poprzednich albumów. Nie ważne czy lubiło się pierwszy, drugi czy trzeci album. Na "Computers and blues" znajdziemy wszystkie najlepsze cząstki tworzące The Streets, plus uwielbiane sarkastyczne komentarze odnoszące się do naszego współczesnego społeczeństwa, które wyraźnie słychać w utworze "Omg" opowiadającym o Facebookowej miłości, czy "Soldiers". Jak mówi sam twórca "Są na niej (płycie) fragmenty moich wszystkich albumów i mam nadzieję, że połączyłem je w sposób, który ucieszy moich fanów". "Ta płyta jest ekstremalnie… zbalansowana" - wyznaje po krótkim namyśle.

Mike Skinner żegna się w sposób godny. Zejście ze sceny z takim albumem, będąc wciąż "silnym muzycznie" to pokazanie wielkiej klasy. W tym roku brytyjski urban-pop traci wielką gwiazdę, którą ciężko będzie przebić i zastąpić. The Streets odcisnęło w popkulturze głęboki ślad i miejmy nadzieję, że Skinner szybko zajmie się jakimś nowym projektem (w planach ma teraz wydanie książki oraz film) i wróci do naszych głośników jeszcze mocniejszy.

THE STREETS - COMPUTERS AND BLUES

WARNER MUSIC

Producent: Mike Skinner

Goście: Rob Harvey (The music), Sharlene Hector, Clare Maguire, Kevin Mark Trail, Laura Vane

1. Outside Inside

2. Going Through Hell

3. Roof Of Your Car

4. Puzzled By People

5. Without Thinking

6. Blip On A Screen

7. Those That Don't Know

8. Soldiers

9. We Can Never Be Friends

10. ABC

11. OMG

12. Trying To Kill M.E.

13. Trust Me

14. Lock The Locks

Katherine Howe - "Zaginiona księga z Salem"

2011-11-09T20:20:00.000+01:00

Zaginiona księga z Salem to tak naprawdę dwie opowieści. Akcja książki rozgrywa się w czasach współczesnych – dokładnie w 1991 roku, ale ma swą genezę w XVII wieku, kiedy to miały miejsce słynne procesy czarownic z Salem.

Rok 1991 jest tutaj dość istotny i trafnie dobrany przez autorkę. Przenosimy się bowiem w „nieskomputeryzowane” czasy, gdzie trzeba było spędzić wiele godzin w bibliotece, by prowadzone przez nas badania miały porządne zaplecze.

Connie Goodwin, główna postać w książce, jest absolwentką Harvardu. Po zdaniu egzaminów ustnych jej celem jest znalezienie tematu na doktorat. Cały plan łowów tematu prawdopodobnie zostałby misternie przygotowany przez sumienną w pracy Connie, gdyby nie telefon od jej matki Grace, która prosi córkę o pomoc w wysprzątaniu i sprzedaniu domu jej babci w małym mieście Merblehead w Massachusetts. Zostawiona sama z problemem Connie mimo wściekłości na matkę – która w tym czasie zajęta jest ściąganiem złej aury ze swoich klientów – wyrusza do nieużywanego od dwudziestu lat domu przy Milk Street.

Dziko rosnące rośliny i zaschnięte krzaki utrzymują dom jakby w ukryciu, przez co studentka nie może go znaleźć. Kryzysową sytuację rozwiązuje jej pies Arlo, który bez problemu odnajduje drogę – tak jakby spędził tu całe swoje psie życie. Mimo tego, że babcia Connie mieszkała tu w latach pięćdziesiątych dziewczyna nie znajduje ani telefonu, ani elektryczności. Wszystko wydaje się być znacznie starsze. Duża liczba rondli, słoików, jedna lampa naftowa oraz wiele starych książek - to przedmioty, które Connie zastaje w zakurzonym, ciemnym domu. Również ogród z rosnącymi w nim dziwnymi i rzadkimi roślinami oraz ziołami jest jakby wyjęty poza ramy jej współczesnych czasów.

Bezsenność pierwszej nocy doprowadza Connie do regału ze starymi książkami. Zafascynowana starodawnymi tytułami sięga po wiekową biblię, która otwierając się nagle poraża małym elektrycznym rozładowaniem ręce bohaterki. Zdezorientowana studentka Harvardu zauważa, że z księgi wypadł klucz z zawiniętą wokół główki karteczką na której widnieje imię Deliverance Dane.

Niespodziewanie Connie wpada na trop, którym zamierza iść z czystej ciekawości jak i ze studenckiej dociekliwości. Chęć dowiedzenia się czegoś więcej o tajemniczej Deliverance sprawia, że przygotowanie domu na sprzedaż staje się zajęciem drugoplanowym. Poznając Sama, który zajmuje się konserwacją dzieł sztuki na wysokościach zyskuje partnera, który pomaga jej w poszukiwaniach śladów Deliverance z przeszłości. Upominana wciąż przez matkę oraz przez profesora Manninga Chiltona widzącego zysk w zainteresowaniach jej podopiecznej, który czasem wręcz psychopatycznie nakazuje Connie szukanie za wszelką cenę materiałów źródłowych do jej pracy, sprawia, że książka staje się z każdą kartą bardziej tajemnicza. Dodatkowo co parę rozdziałów przenosimy się z powrotem do XVII wieku poznając coraz więcej szczegółów z życia Deliverance Dane.

Nieważne czy lubisz książki w których przejawiają się elementy czarów, czy nie, „Zaginiona księga z Salem” to opowieść, której trudno się oprzeć. Mieszanka prawdziwej historii oraz niecodzienne spojrzenie autorki Katherine Howe na sprawy czarownic w XVII wieku ofiaruje nam całkiem świeży pogląd na odległe czasy. Być może poza frajdą z czytania tej książki, dowiemy się także, co tak naprawdę motywowało ludzi do oskarżania kobiet o czary oraz w jaki sposób w dawnych społecznościach rodziła się obawa przed nieznanym i wszystkim co nienaturalne.

Thriller, horror i po części historia miłosna to elementy, które znajdujemy w tej książce, a dzięki spostrzegawczości i dobrym badaniom przeprowadzonym przez autorkę, de facto doktorantkę na wydziale historii Ameryki i Nowej Anglii zyskujemy wiedzę o tym w jaki sposób grupa nieszczęsnych kobiet zapłaciła życiem za irracjonalny strach przed szatanem. Co więcej wiedza historyczna autorki oraz pełna zagadek intryga, sprawiły, że książka znalazła się na pierwszym miejscu listy bestsellerów „New York Timesa”.

AUTOR: KATHERINE HOWE

TYTUŁ: ZAGINIONA KSIĘGA Z SALEM

TYTUŁ ORYGINALNY: THE PHYSICK BOOK OF DELIVERANCE DANE

ROK WYDANIA: 2010

Przekład: Rafał Olbormski

WYDAWNICTWO: NIEBIESKA STUDNIA

ZACIER - „Niedźwiedź Janusz i inne zwierzęta”

2011-11-09T20:17:00.001+01:00

Możesz ich nienawidzić, możesz twierdzić, że jest to muzyka debilna, dla idiotów, ale i tak będziesz po kryjomu podśpiewywał zacierowe utwory. Uważasz siebie za zbyt ambitnego na taką muzykę? Widocznie coś z Tobą nie tak…

Wśród glamour popu, wyglancowanych artystek po solarium i wokalistów depilujących ustawicznie swoje włosy łonowe Zacier stanowi coś oryginalnego. Muzycy wyśmiewają, szydzą, nabijają na pal niemal wszystko (bo na pewno jest temat jakiego nie ruszają, pytanie tylko jaki? Hm…). Płyta „Niedźwiedź Janusz i inne zwierzęta” jest trzecim oficjalnym albumem Zacieru i jednocześnie dziesiątym w karierze tej grupy. Jest to long play niszowy. Nie usłyszysz żadnego kawałka w swoim ulubionym radio, nie zobaczysz zespołu na Festiwalu Opolskim, nie przeczytasz o tym składzie w Gali, ale niewiezea o ZACIERze, to swoiste faux pas, to jak nieznajomość gramatyki, albo słów rozpoczynających się na literę „y”. Zacier prezentuje urozmaicony repertuar, składający się, w swej większości, z prześmiewczych i skandalizujących parodii różnych gatunków i póz muzycznych, począwszy od piosenki biesiadnej i ludowej, poprzez folklor miejski, country, rock and roll, blues, hard rock, punk, rock progresywny, reggae, a na heavy metalu skończywszy. Teksty piosenek zwykle poruszają tematykę omijaną przez innych artystów (działających w myśl zasady: tak podskakuj, żeby ci portfel nie wypadł), są odlotowe (cokolwiek to znaczy), bezkompromisowe, często dosadne, wulgarne.

Ciężko jednoznacznie ocenić dokonania artystycznego grupy – dla każdego Zacier to co innego – jednych bulwersuje, innych bawi. To zależy tylko od Ciebie jak przyjmiesz ten album i tylko Ty stwierdzisz czy jest to produkt dla Ciebie strawny.

ZACIER
„Niedźwiedź Janusz i inne zwierzęta”

SP RECORDS

Skład:

Mirosław Jędras vel Zacier – słowa, muzyka, wokal, chórki, syntezatory, fisharmonia, gitara, perkusja, aranżacja, realizacja nagrań, zakąszanie do popitki, kłótnie z sąsiadką, peregrynacje, malowanie ścian na poddaszu

Michał Jędras vel DJ Mrufka - bębny

Krzysztof Radzimski vel Dr Yry – gitara basowa, chórki

Krzysztof Zieloński – gitara, chórki

Mastering – Slavo Janowski

Lista utworów:

1. Konik

2. Motórhed

3. Pieśń o dupie

4. Aria Dupy

5. Niedźwiedź Janusz

6. Pryszcz na nosie

7. Przypowieść o głupcu i muzyce

8. Odmówili mi skrobanki

9. Ballada o małej pluszowej żyrawce

10. Nie wszystko przepiłem

11. Piasecki wszystko wyciągnie (Nie chowajcie mnie na Wawelu)

12. Mietek chono tutej

13. Halina, Zygfryd, Harry i dziewczyna bez szpary

14. Kto mi dziecko zrobił?

15. 30 rat bez oprocentowania

16. Jadźka i Wawrzon

17. Zakaz kontroli

INFO ZE STRONY SP RECORDS:

co to jest ZACIER?

* ZACIER (Związek Artystów Cierpiących) - nielegalna organizacja zawiązana ok. roku 1985 przez Mirosława Jędrasa. Przynależności do niej, oprócz samego założyciela, nikt nie potwierdził, jednak przybliżone szacunki stawiają ją w rzędzie najbardziej liczebnych ugrupowań nieformalnych. Do Z. należeli prawdopodobnie Ą., Ę. i in. Zobacz także: nacier, obcier, pocier, wycier itp.

ZACIER – rys histeryczny

1. Grupa Skiflowa Zacier, jako twór muzyczno-prowokacyjno-pijacki o rodowodzie electronic-folk-punk-rock`owym, powstała w 1984 roku. Zacier to skrót od: Zrzeszenie Artystów Cierpiących i Entuzjastycznie Rżnących. Pierwszą piosenką Zacieru był Odpad Atomowy, chociaż najstarsze teksty (Oda do Przyrodzenia, Karetka Pogotowia) pochodzą z 1980 roku. Przed Zacierem Zacier grał w Przechowalni Bagażu na słynnych organach B1 produkcji polskiej (!), jeszcze wcześniej udzielał się w sekstecie (podobieństwo do "seksu" przypadkowe) akordeonistów (akordeonista - osoba znająca przynajmniej 2-3 akordy, - tzw. funty), najwcześniej jednak był solistą chóru bielanek, skąd został wydalony za pijaństwo i defetyzm.

2. Jednym z Ojców Chrzestnych Zacieru był niejaki Brunner, pomysłodawca niektórych haseł przewodnich (Zacier, Jawohl, Ojciec wódka na stół). Niewątpliwy wpływ na zakres i kierunek dewiacji oraz na pomysły i paroksyzmy twórcze Zaciera mieli Tata Zaciera oraz koledzy, z Melem na czele. Nie bez znaczenia wydają się też fascynacje twórczością The Beatles, hardrockowe intencje Przechowalni Bagażu, bujanie w obłokach w stylu wczesnego Genesis itp.

Neil Yoing - "Le Noise"

2011-11-09T20:13:00.001+01:00

Z reguły bywa tak, że na jesień często wypuszczane są przepełnione melancholią płyty. Za taką można by uznać nową płytę Neila Younga - nie wyobrażam sobie bowiem, by long play ten mógłby mieć premierę na wiosnę, czy lato.

Utwory jakich słuchamy na "Le noise" to solowe popisy Younga i jego przesterowanej gitary. Album ten jest głośny i ciężki, a hipnotyzujący fuzz od pierwszego kawałka chwyta nas gdzieś w czeluściach naszego serca i mocno zaciska. Producent Daniel Lanois, który współpracował z Youngiem "obudował" całą produkcję mistyczną psychodelą. Charakterystyczne przestrzenne brzmienie, liczne efekty, oraz odbijające się raz po raz echa - czy to gitary, czy wokalu - dodają niezwykłego pierwiastka tajemniczości. Czujemy się tak, jakby ta płyta była nagrana dla nas, albo zastanawiamy się gdzie jest ten gość, który śpiewa do księżyca, wyczarowując przy tym mięsiste brzmienia ze swojego lampowego pieca.

Le noise ma wszystko to co powinien mieć album Neila Younga. Jest to godna polecenia 38 minutowa produkcja, od początku do końca wciągająca i hipnotyzująca. Nie za długa i nie za krótka. Brzmienie zarejestrowanych na albumie gitar, oraz całe otoczenie - tak, dobrze czytasz OTOCZENIE - utworu pozwala nam przeżyć muzyczny orgazm przy spadających jesiennych liściach czy pierwszym śniegu w zimową noc.

Neil Young
"Le Noise"

Warner Music

1 Walk With Me

2 Sign Of Love

3 Someone's Gonna Rescue You

4 Love And War

5 Angry World

6 Hitchhiker

7 Peaceful Valley Boulevard

8 Rumblin'

Daniel Koziarski - Przypadki Tomasza Płachty. Życie i śmierć socjopaty

2011-11-09T20:11:00.000+01:00

Przez pierwsze strony książki nie mogłem wyjść ze zdumienia i swoistego szoku. Objawienie, „wreszcie coś porządnego, bez zbytecznych upiększeń” krzyczałem. Daniel Koziarski niechaj wstąpi do panteonu gwiazd co to piórem papier targają soczystą literaturą.

Trochę jednak się w tym wszystkim zagalopowałem i z końcem tej książki mój entuzjazm osłabł. „Przypadki Tomasza Płachty. Życie i śmierć socjopaty” to książka nad wyraz udana. Reemigracyjna historia chronicznego nieudacznika, który po paru latach pracy wraca z Londynu do Polski staje się nam dziwnie bliska. Bohater książki czyli Tomasz Płachta to postać nad wyraz realna, cyniczna, wytykająca wprost wszystkie nasze własne i narodowe wady wzbudziła we mnie od początku sympatię.

Wyśmiewanie się z naszej głupoty chłonąłem lubieżnie rad z tego, że ktoś w końcu o tym napisał. Warto sięgnąć po lekturę właśnie teraz, w te hmm „jesienno/zimowe wieczory” ponieważ książka osadzona jest w naszych realiach. To Polska A.D. 2010! Akapity pozycji „Życie i śmierć socjopaty” to akapity o nas - Koziarski bezczelnie ukazuje nam nasze prawdziwe oblicze - dla niektórych będzie to ciekawe przeżycie, dla innych mniej (zwłaszcza tych, którzy zobaczą siebie w krzywym zwierciadle, ale czy faktycznie tak krzywym?...)

Gdyby nie utracenie impetu i intensywności gdzieś w ¾ książki, byłaby to pozycja wręcz idealna. Te 363 strony, z którymi przychodzi się nam zmierzyć to w większości czysta przyjemność. „Przypadki Tomasza Płachty. Życie i śmierć socjopaty” to inteligentnie napisana książka, pełna różnobarwnych postaci i nieoczekiwanych zwrotów akcji, ale przede wszystkim to dobry Polski komediodramat. „Must have, must read, must think”.

P.S. Gdyby blog www.bylyemigrant.bloog.pl istniał, zaczął bym się bać ;].

P.S.2 Zaajebista książka

Autor: Daniel Koziarski

Tytuł: "Przypadki Tomasza Płachty. Życie i śmierć socjopaty".

Rok wydania: 2010

WYDAWNICTWO MG

Skunk Anansie - Wonderlustre

2011-11-09T20:08:00.001+01:00

Jedna z najważniejszych brytyjskich grup alternatywnych wreszcie powróciła po prawie dziesięciu latach przerwy. Zespół reaktywował się w wielkim stylu: najpierw składanka „Smashes And Trashes” (z kilkoma nowymi przebojami), potem świetnie przyjmowane koncerty (m.in. na Open’erze), a teraz dochodzi do tego rewelacyjna nowa płyta „Wonderlustre".

Wonderlustre to czwarty studyjny album grupy. Już po pierwszych utworach można się zorientować, że muzycy wykonali kawał dobrej roboty. Pod względem wydawniczym wszystko jest tu dopięte na ostatni guzik. Utwory są pełniejsze i bardzo dobrze poukładane. Wokal Skin prześladuje, chwyta za gardło, dusi nagle puszcza i czasem jest wręcz dosadnie przepełniony emocjami i melancholią. Skin na tym nie poprzestaje i wraz z kolejnymi utworami brzmi wręcz dziko zachowując przy tym sobie tylko znaną energię. Warto zwrócić szczególną uwagę na świetną linię basu, każdy utwór na tej płycie kołysze nasze ciało za sprawą przyjemnych, rewelacyjnie zarejestrowanych niskich dźwięków. Ciekawie także wychodzi porównanie z debiutanckim long play’em "Paranoid and Sunburnt" z 1995. Słychać jak kapela bardzo dojrzała. Najlepsze jest jednak to, że muzycy wciąż idą obraną przez siebie ścieżką malując nasz świat w rytmie alt-rock'a.

Wonderlustre nie jest albumem przełomowym, jednak cały czas zachowuje swoją oryginalność i unikalność Skunk Anansie. Ten long play to dojrzały, inteligentny, świetnie brzmiący album z mieszanką i stylem, który nie łatwo odtworzyć, czy spotkać.

Skunk Anansie
Warnermusic

Skład:
Skin (Deborah Dyer)
Cass (Richard Lewis)
Ace (Martin Kent)
Mark Richardson

01. God Loves Only You
02. My Ugly Boy
03. Over The Love
04. Talk Too Much
05. The Sweetest Thing
06. It Doesn’t Matter
07. You’re Too Expensive For Me
08. My Love Will Fall
09. You Saved Me
10. Feeling The Itch
11. You Can’t Always Do What You Like
12. I Will Stay But You Should Leave

Maciej Maleńczuk z zespołem Psychodancing - LIVE

2011-11-09T20:05:00.000+01:00

Największe przeboje Maćka Maleńczuka pierwszy raz w wersji LIVE! Jeden z najbardziej charyzmatycznych i kontrowersyjnych artystów polskiej sceny muzycznej powraca z nową płytą. Album zawiera 23 największe przeboje Maleńczuka od Psychopopu do Psychodancingu.

Jest to „nowo-stary” materiał stąd pytanie: czy Maleńczukowi skończyły się pomysły na pisanie nowych piosenek? Nie, chyba nie! Dobrze się stało, że ukazał się taki a nie inny album. Stare numery brzmią tu nawet lepiej a cała płyta zachowuje swój ciągły klimat. Trzeba pochwalić osoby, które nagrywały koncert, ponieważ jest on świetnie zarejestrowany.Z przyjemnością słucha się obu płyt od początku do końca. Śmiało można napisać, że jeśli do tej pory nie słuchałeś/nie doceniałeś/lubiłeś/nie lubiłeś (niepotrzebne skreślić) Maleńczuka, to teraz masz okazję go docenić/polubić/znienawidzić jeszcze bardziej.

Dwupłytowe wydawnictwo „Live” to także kawał dobrej roboty zespołu Psychodancing. Smyczki zsynchronizowane z bluesowym basem brzmią bardzo dobrze. Dokładając do tego lekko przesterowane gitary i szepczące gdzieś z tyłu instrumenty klawiszowe otrzymujemy bardzo przyzwoitą, nacechowaną emocjami muzykę. Jest co chwalić ponieważ nie często dostaje się płytę „na żywo” której tak przyjemnie się słucha. Na myśl przychodzą amerykańskie knajpy, gdzie przy smacznych stekach i rozlewanym po podłodze whiskey płyną nieskrępowane dźwięki bluesa, bossa novy, pijackiego eklektycznego rocka są tu otoczone dancingową scenerią. Szkoda tylko, że trzeba szukać czegoś takiego za granicą i szkoda, że tylko Maleńczuk wraz z Psychodancing wybija się ponad inne podobne kapele, dzierżąc w ręce dźwięki rodem z nowojorskich knajp niewątpliwie wypełniając lukę w polskiej muzyce.

Maciej Maleńczuk z zespołem Psychodancing - „LIVE”

Warnermusic

Skład:

Maciej Maleńczuk: śpiew, banjo, EWI

Grzegorz Stasiuk: instrumenty klawiszowe, chórki

Kuba Frydrych: gitara akustyczna, klasyczna i elektryczna, chórki

Andrzej Laskowski: gitara basowa, chórki

Maciej Muraszko: perkusja akustyczna i elektroniczna, chórki

Aranżacja smyczków: Maciej Muraszko, Katarzyna Stroińska

String recording: Grzegorz Stasiuk, Maciej Muraszko

CD - 1 PSYCHOPARTY

1. Intro/Duety

2. Kaczory

3. Praca na saksach

4. Nie mogę Ci wiele dać

5. Kwas

6. Andromantyzm

7. Edek Leszczyk

8. Skok wzwyż

9. Emeryten Party

10. Kronika podróży - czyli ciuchcią w nieznane

11. Cicha woda

12. Muzyk

13. Płonąca stodoła

CD - 2 PSYCHOPOŚCIEL

1. Nigdy więcej

2. Barman

3. Dawna dziewczyno

4. Wakacje z blondynką

5. Tango libido

6. Kolacyja

7. Absolutnie

8. Jestem sam

9. Bo to się zwykle tak zaczyna

10. Twarze przy barze

11. Besame mucho

The Dead Weather - Sea of Cowards

2011-11-09T20:01:00.003+01:00

Drugi album grupy The Dead Weather jest rozwinięciem debiutującego krążka i nie jest to bynajmniej zarzut. Pierwszy long play kapeli z Tennessee przypominał muzyczny blitzkrieg, który rozkochiwał nasze bębenki uszne w dźwiękach płynących z „Horehound”. „Sea of Cowards” to ciągła akcja.

Album jest szybszy, bardziej błyskotliwy i lepiej dopracowany. Mroczny blues, fuzzowy bas, zmyślne gitarowe dźwięki, zdecydowana perkusja i masa innych efektów wpływają na pełną emocji, wciągającą przygodę. Głos Alison Mosshart brzmi drapieżniej, sexowniej, brutalniej, a kiedy dochodzi do konfrontacji wokalnej White vs. Mosshart Sea of Cowards wybucha energią równą detonacji bomby jądrowej. Dziki śmiech w utworze “I’m mad” porywa i tak przez 3 minuty i 16 sekund jesteśmy w innym świecie, przepełnionym szaleństwem. Otwierający „Blue Blood Blues”, “The Difference Between Us”, “I Can't Hear You”, “Gasoline”, “No Horse” czy singlowy „Die by the Drop” to albumowe perełki i murowane hity.

Sea of Cowards to naprawdę bardzo dobrze przygotowane utwory. Przy każdym przesłuchaniu albumu odkrywasz coś nowego: tekst, dźwięki, przejścia, mostki – promieniujące dojrzałością i mocą. Jeśli w ciągu 12 miesięcy White i spółka wydają tak znakomity drugi album, to strach pomyśleć co byłoby gdyby pracowali nad materiałem dwa lata! Jack White (The White Stripes, The Raconteurs), Alison Mosshart (Discount, The Kills), Jack Lawrence (Raconteurs, Blanche), Dean Fertita (Queens of the Stone Age, The Raconteurs,Eagles of Death Metal) bezkompromisowo podążąją własnoręcznie malowaną ścieżką i robią to cholernie dobrze. Najnowsze dzieło The Dead Weather to jedna z tych rzeczy “musisz-to-mieć” i trzeba się już chyba przyzwyczaić do tego, że domeną tej grupy jest tworzenie genialnych, ambitnych płyt.

THE DEAD WEATHER - SEA OF COWARDS

warnermusic

1. Blue Blood Blues

2. Hustle And Cuss

3. The Difference Between Us

4. I'm Mad

5. Die By The Drop

6. I Can't Hear You

7. Gasoline

8. No Horse

9. Looking At The Invisible Man

10. Jawbreaker

11. Old Mary

Alison Mosshart; śpiew, gitara, perkusja

Dean Fertita; gitara, organy, pianino, gitara basowa, wokal wspierający

Jack Lawrence; gitara basowa, gitara, perkusja, wokal wspierający

Jack White; perkusja, śpiew, gitara

Chuck Palahniuk - "niewidzialne potwory"

2011-11-09T19:59:00.002+01:00

"Nie oczekuj, że będzie to jedna z tych opowieści, które mówią: a potem, a potem, a potem. To, co się tu wydarzy, przypomni raczej stylem magazyny mody, takie jak „Vogue” albo „Glamour”, z chaotyczną numeracją na co drugiej, co piątej albo co trzeciej stronie. Z wysypującymi się saszetkami perfum i wyłaniającymi się znikąd nagimi kobietami, które chcą ci sprzedać puder.

Nie szukaj spisu treści, ukrytego gdzieś na dwudziestej stronie. Nie spodziewaj się, że znajdziesz coś od razu. Nie ma tu żadnej logiki. Artykuły się zaczynają, a po trzech akapitach: Ciąg dalszy na stronie którejś tam. A potem, cofnij się do strony tej a tej.

To będzie dziesięć tysięcy oddzielnych sztuk garderoby, które się miesza i dobiera tak, żeby uzyskać może z pięć gustownych strojów. Milion modnych dodatków, apaszek i pasków, pantofli, kapeluszy i rękawiczek, i żadnych prawdziwych ubrań, z którymi można by je nosić. I musisz naprawdę, ale to naprawdę przywyknąć do tego uczucia, tutaj, na autostradzie, w pracy, w małżeństwie. To jest świat, w którym żyjemy. Trzymaj się tekstu na monitorze."

Tak zaczyna się drugi rozdział książki „Niewidzialne potwory” Chucka Palahniuka - książki, która została napisana w połowie lat 90 i miała być w założeniu powieściowym debiutem pisarza – wydawcy jednak odrzucili tekst jako zbyt kontrowersyjny. Ta szalenie ciekawa proza mogła się ukazać dopiero po opublikowaniu „Fight Clubu” (1996) i „Rozbitka” (1999), a teraz dzięki wydawnictwu NIEBIESKA STUDNIA jest dostępna w Polsce.

Jak zwykle autor uderza z zimną krwią w całe nasze społeczeństwo uwypuklając jego najgorsze, najżałośniejsze strony, tworząc przy tym cudowny kolaż z naszej głupoty. Seks, wulgarność, obscena idzie tu do łóżka z romantyzmem i samotnością, a kult piękna i młodości zostaje zmielony w młynku i podany z poranną kawą.

„Niewidzialne potwory” to historia supermodelki, której „ptaki wydziobały twarz” oraz jej współtowarzyszy w postaci bosko pięknej, transseksualnej księżnej Brandy Alexander, oraz uwodzicielskiego signora Alfa Romeo. Cała trójka przemierza Stany w poszukiwaniu domów bogatych Amerykanów, które można ograbić z leków, od których są uzależnieni.

Formą sprzeciwu wobec rzeczywistości okazuje się tu bunt przeciw własnemu ciału i pułapkom, jakie ono zastawia na człowieka. Ciała nie należy pielęgnować, chronić, upiększać. Należy z nim walczyć, torturować, zmieniać! Zmienione ciało, to zmieniony człowiek, cały czas nowe „ja”. Brandy Alexander prowadzi główną bohaterkę „bez twarzy” i śmiało nakłania ją do korzystania (Uwaga: skojarzenia z Gombrowiczem wskazane) z arsenału miliona masek, tożsamości jakie może „założyć” - „(…) Nie jesteś bardziej odpowiedzialna za swój wygląd niż, na przykład, samochód. Jesteś tak samo produktem”. Każdy może jak uczy Brandy i siostry Rhea napisać swoją własną opowieść od początku. To proste!

Zaskakującą i wartą uwagi jest także narracja powieści. Przypomina ona stylem dziwaczny magazyn mody z chaotycznymi przeskokami myślowymi i sensacyjnymi wypadkami utrwalonymi w obiektywach paparazzich. Można śmiało napisać, że „Niewidzialne potwory” to lekko napisana i solidnie dająca do myślenia książka. Bezsprzecznie jedna z lepszych pozycji na księgarnianych półkach.

Wydawnictwo: Niebieska studnia

Autor: Chuck Palahniuk

Tłumaczenie: Lech Jęczmyk

Rok wydania: Warszawa 2010

40 seconds of nothing

2011-09-05T19:51:00.002+02:00

>?

2011-07-12T11:15:00.000+02:00

dead butcher śpiewa

2011-07-11T00:08:00.000+02:00

Hipster Bag

2011-06-23T11:59:00.000+02:00

1. Przeciwsłoneczne okulary, najlepiej z najnowszej kolekcji. Ray bany są już passe, więc stawiam na styl a'la Lady Gaga.
2. Oryginalne kąpielówki, w tym seznie od Domu Mody DKNY. By mieć większe branie.
3. Aparat fotograficzny. Lustrzanki są zbyt pospolite, więc wybieram zabytkowy Lubitel.
4. iPod Touch - jest jednocześnie moim odtwarzaczem muzyki i filmów, kamerą, aparatem, GPSem, konsolą do gier, jednym słowem oknem na świat.
5. Obcisłą, markową koszulkę, ale na tyle jasną, by prześwitywały spod niej moje liczne tatuaże.
6. Perfumy, najlepiej od Dolce&Gabbana. Brutal przestał się sprawdzać 10 lat temu na wakacjach w Chałupach. Razem z nim spłynęła moda na Old Spice'a.
7. Skórzaną ramoneskę, do której idealnie pasuje niby niedbale ułożony włos, szorstkie spojrzenie spod przymkniętych powiek i wyraz ust układający się w słowa:"Hey baby"
8. Jacka Daniels'a - pod każdą dziewczyną uginają się nogi, kiedy na górskim szlaku zamiast piwa wyciągam whisky!
9. Paszport z milionem pieczątek,bakterii i moli z całego świata - to robi wrażenie. "Przypadkowe" upuszczenie paszportu otwartego na stronie z imponującymi wizami wskazane, szczególnie w zatłoczonym przedziale pociągowym.
10. Dziennik podróży - koniecznie z wytłoczonym angielskim napisem "Journal". Zeszyt w kratkę odpada jako swoiste faux pas

Pierdol Jil Sander, zrób to sam!!

2011-05-13T21:52:00.001+02:00

Cena torebki Sander to około 500zł, cena podróby z h&m to około 30zł, cena oryginału z różnego rodzaju dyskontów i sklepów spożywczych 0zł. Ciekawe ile szafiarek padnie ofiarą tego barbarzyństwa.

erotyka charytatywnie, właź

2011-05-11T21:04:00.000+02:00

Klikaj http://www.nudityforcharity.org/maga.html

Z pozdrowieniami dla katolickiej gazety "Mały gość niedzielny"

2011-05-11T20:36:00.000+02:00

Gównosłowiem operująca makulatura dla baranków zaskakuje swemi artykułami, czytajcie: http://wyborcza.pl/1,75968,9559394,Dwie_lesbijki__czyli_smrod.html

Forrest & Bob Underwear Campaign (henrik adamsen)

2011-04-28T23:41:00.001+02:00

Po prostu świetna kampania reklamowa w wykonaniu Henrika Adamsena, więcej www.henrikadamsen.com

a

2011-04-28T23:21:00.002+02:00

http://vimeo.com/22868673

Danger Mouse & Daniele Luppi czyli muzyka w stylu Ennio Moricone

2011-04-17T23:54:00.000+02:00

Oto pierwszy singiel Danger Mouse i Daniele Luppi z albumu "Rome". Long Play tworzyć będą utwory inspirowane soundtrackami Ennio Moricone, który skomponował muzykę do ponad 500 filmów oraz produkcji telewizyjnych, w tym do znanego westernu "The Good, The Bad, & The Ugly".

Album wydany zostanie w maju. Nic tylko zacierać ręce!

"cum'on"

2011-04-17T23:34:00.000+02:00

J. Hronsky

zjebani przez photoshop

2011-04-17T23:28:00.001+02:00

Nie wiem co jest gorsze na facebooku. Zdjęcia znajomych którzy się spaśli, których dawna jakość przeminęła, którzy afiszują się tandetnymi zdjęciami z kolejnej "zapierdolistej imprezy gdzie wypiło się wódy na galony", czy może zdjęcia osób "zjebanych przez photoshop"? - No bo jak tu patrzeć na dziewczynę, która ma na twarzy warstę prostującą jej szpetną krzywiznę, za duży pieprzyk, wyostrzone źrenice, białka oczu perłowe...o plastikowym wyglądzie nie wspominając.

odejdź na drugi krąg

2011-04-14T00:19:00.002+02:00

rock'n'roll suicide

2011-04-14T00:08:00.000+02:00

3..2..1

2011-04-13T20:35:00.001+02:00

Right about now
It’s time to get busy